Yontar, çocukların erken yaşta çalışma hayatına yönelmesinin ardında derinleşen yoksulluk, gelir adaletsizliği ve fırsat eşitsizliği bulunduğunu ifade etti.

“Çocuklar Geleceği Yaşamak Yerine Bugünü Taşımak Zorunda Kalıyor”

Nurten Yontar, çocukların taşıması gereken yükün giderek arttığını belirterek şunları söyledi:

“Çocukların görevi aile bütçesini taşımak değil, geleceğe hazırlanmak olmalıdır. Ancak bugün birçok çocuk, daha çok küçük yaşlarda yetişkinlerin sorumluluklarıyla karşı karşıya kalıyor. Bu durum toplumun geleceği açısından ciddi bir risk oluşturuyor.

Ülkemizde çalışan işçiler ekonomik ve sosyal haklar bakımından toplumun en fazla mağdur edilen kesimlerinden biridir. Yanlış ekonomi politikaları, yetersiz denetimler ve etkin şekilde yürütülmeyen teftişler nedeniyle milyonlarca emekçi ağır çalışma koşulları altında yaşam mücadelesi vermektedir. Bu tablodan en fazla etkilenen kesimlerden biri de ne yazık ki çocuklarımızdır.”

“Çocuk İşçiliği Ekonomik Değil, Sosyal Bir Sorundur”

Yontar, çocuk işçiliğinin ulaştığı boyutun artık görmezden gelinemeyeceğini belirterek şöyle devam etti:

“TÜİK verilerine göre 15-17 yaş grubundaki çocukların işgücüne katılım oranı son yıllarda ciddi biçimde artmış, kayıtlı çalışan çocuk sayısı 1,5 milyona yaklaşmıştır. Kayıt dışı çalıştırılan çocuklarla birlikte gerçek tablonun çok daha ağır olduğu bilinmektedir.

Çocuk işçiliğinin artışındaki en temel neden, ülkedeki yoksulluğun ve sosyal güvencesizliğin derinleşmesidir. UNICEF ve ILO verileri de çocukların önemli bir bölümünün aile bütçesine katkı sağlamak zorunda bırakıldığını ortaya koymaktadır. Eğitimde fırsat eşitsizliği, sosyal destek eksikliği ve gelir dağılımındaki adaletsizlik çocukları okuldan uzaklaştırıp çalışma hayatına itmektedir.

Bu nedenle çocuk işçiliği yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda sosyal bir sorundur. Çocuk haklarının ihlali, eğitim hakkının gasp edilmesi ve sosyal devlet anlayışının zayıflaması anlamına gelmektedir.”

“Çocuklar İş Cinayetlerinde Hayatını Kaybetmeye Devam Ediyor”

Çocuk işçiliğinin en ağır sonucunun iş cinayetleri olduğunu vurgulayan Yontar, şu değerlendirmelerde bulundu:

“İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi verilerine göre 2025 yılında en az 2 bin 105 işçi iş cinayetlerinde yaşamını yitirmiş, bunların en az 94’ü çocuk işçi olmuştur. 2026 yılında da tablo değişmemiş, yılın ilk dört ayında en az 622 işçi hayatını kaybetmiştir.

Bu çocuklar sadece birer sayı değildir. Her biri yarım kalmış bir hayat, yarım kalmış bir eğitim ve yarım kalmış bir gelecektir. Çocuk yaşta çalıştırılan gençlerimizi iş cinayetlerinde kaybetmeye devam ediyoruz. Özellikle MESEM uygulamaları kapsamında yaşanan ölümler ve iş kazaları, çocuk emeğinin korunması konusunda ne kadar ciddi eksiklikler bulunduğunu göstermektedir.”

“Bir Çocuğun Kaybı, Bir Ülkenin Gelecek Kaybıdır”

Çocukların eğitimden uzaklaşmasının uzun vadeli sonuçlarına dikkat çeken Yontar, şu ifadeleri kullandı:

“Eğitimden kopan her çocuk, ülkenin geleceğinden eksilen bir değerdir. Çocuk işçiliğiyle mücadele etmek, aslında ülkenin geleceğini korumak demektir. Çocukların yeri fabrika bantları, atölyeler, tarlalar veya ağır çalışma koşulları değil okul sıralarıdır.”

“Sosyal Devlet Çocukları Korumakla Yükümlüdür”

Yontar açıklamasını şu sözlerle tamamladı:

“12 Haziran bize yalnızca çocuk işçiliğini değil, çocukların neden çalışmak zorunda bırakıldığını da sorgulama sorumluluğu yüklemektedir. İş cinayetlerinin, çocuk işçiliğinin ve çocuk emeği sömürüsünün önüne geçmek için etkin denetim mekanizmaları kurulmalı, sosyal destekler artırılmalı ve çocukların eğitimden kopmasına neden olan tüm koşullar ortadan kaldırılmalıdır.

Çocukların güven içinde büyüdüğü, eğitimden kopmadığı ve eşit fırsatlara sahip olduğu bir toplum inşa etmek sosyal devletin en temel görevidir. Çünkü kaybedilen her çocuk, aslında ülkemizin geleceğinden koparılan bir parçadır.”